Nastić Živko (Baba) - maratonac

Nastić Živko (Baba) - maratonac

Rodjen je 1880. godine a sportski svet ga je upamtio kao nezvaničnog planetarnog rekordera u skraćenom maratonu pošto je u ,,pešačkoj utakmici”, kako se u to vreme nazivalo trčanje, na stazi od Obrenovca do Košutnjaka dugoj 33 ili 34 kilometra, što je nešto ktraće od dužine maratonske staze koja iznosi 42 kilometra i 195 netara (26 milja i 385 jardi).
Dužina maratona nije isprva bila standardizovana, važno je bilo samo da se svi atletičari takmiče na istoj stazi. Tačna dužina olimpijskog maratona je varirala u zavisnosti od rute koja je određivana za svako takmičenje. Prva i treća maratonska trka su bile u dužini od 40 km (24,85 milja).
1908. olimpijski maraton u Londonu je trebalo da startuje kod Vindzorskog dvorca, a da se završi na olimpijskom stadionu, ali su organizatori trke odlučili da se trka završi ispred Rojal Boksa (Royal Box). Ovo je stazu učinilo dugom 42,195 km.
Na 6 olimpijskih igara između 1900. i 1920, bilo je 6 različitih dužina, uključujući i 2 nove dužine posle Britanskih igara 1908.
Fiksirana dužina od 42,195 km je usvojena 1921, od strane Međunarodne Amaterske Atletske Federacije (IAAF) kao zvanična dužina maratona.
Rezultat 2 sata i 17 minuta koji je Živko postigao pogrešno je protumačeno od strane autora ovog teksta o Živku Nastiću, Jovan Savković sa koautorima Milan Simić i Gordana Predić, koji navode u knjizi ,,Žarkovo priča koja traje” da je vreme Živka Nastića za 28 minuta bilo bolje vreme od tada važećeg Olimpijskog rekorda iz 1908 godine koji je na Olimpijskim igrama u Londonu postavio Italijan Dorando Pjetri.
Poredjenje je nemoguće jer je dužina staze koju je trčao Živko Nastić kraća od svih maratonskih staza koje su u to vreme bile.
Srbija tada nije bila članica ni jedne sportske svetske asocijacije, pa je podvig Živka Nastića, za uslove tadašnje Srbije, ostao ,,svedočanstvo istorijske nepravde sa etiketom – nezvaničnog svetskog rekorda” – kako Jovan Savković i koautori tumače ovaj dogdjaj. „...Jedan od znakova njihove slabosti, to je njihova potreba da se mere i upoređuju sa drugima...“ (Ivo Andrić).
Živko Nastić je bio učesnik oba Balkanska i Prvog svetskog rata, a u legendarnom boju na Mačkovom kamenu teško je ranjen u nogu.